آفتاب سکوت
آب می کند مرا
ذره
و تنها من
میراث دار کاغذی هستم
که سیاه می شود
«کاوه پولادی»
نه!
سکوت واژگان
زوال تو نیست
اعتراف آنان است
به شکست در برابر زیبایی تو
کاوه پولادی